Igrzyska zimowe Milano-Cortina 2026: znicz olimpijski jest z recyklingu
Znicz olimpijski Milano Cortina 2026 to coś zupełnie nowego. Minimalistyczny design, zrównoważone materiały i innowacyjna technologia mają zainspirować pokolenia miłośników sportu.
Znicz olimpijski Milano Cortina 2026 powstał dzięki współpracy Studio Carlo Ratti Associati, Cavagna Group oraz firm Eni i Versalis. Konstrukcję wykonano głównie z recyklingowanego aluminium i mosiądzu.
Projekt nawiązuje do minimalizmu. Widoczna przez szczelinę konstrukcja pozwala obserwować moment powstawania płomienia. Wersja olimpijska przybiera niebieski kolor (Shades of Sky), a paralimpijska – brązowy (Mountains of Light).
Ekologiczny znicz na Igrzyska zimowe we Włoszech
Każdy znicz ma 1060 g wagi. Może być ponownie napełniony nawet dziesięć razy, co ogranicza produkcję dodatkowych egzemplarzy. Użyte paliwo to bio-LPG pochodzące z odpadów. Głównie oleju przepracowanego i tłuszczów zwierzęcych, zgodnie z założeniem minimalizowania śladu węglowego.
Korpus wykończono w technologii PVD, która dodaje refleksyjności i zmienności barw w zależności od oświetlenia. Znicz, po zakończeniu igrzysk, dołączy do kolekcji Muzeum Olimpijskiego w Lozannie jako wzór innowacji i zrównoważonego-ekologicznego podejścia.
Znicz zimowych igrzysk olimpijskich ruszył w sztafetę
Sztafeta znicza olimpijskiego Milano Cortina 2026 ruszyła 26 listopada 2025 z Olimpii w Grecji. Płomień dotrze na końcu do Mediolanu. Stanie się to 6 lutego 2026. Podczas 63-dniowej trasy przemierzy 12 000 kilometrów, 110 włoskich prowincji i wiele obiektów wpisanych na listę UNESCO.
W sztafecie uczestniczy 10 001 osób wybranych spośród sportowców, artystów i przedstawicieli społeczności lokalnych. Wśród nich znaleźli się m.in.:
- Achille Lauro (piosenkarz z San Marino, znany z Eurowizji 2022),
- Flavia Pennetta (tenisistka, zwyciężczyni US Open 2015),
- Francesco Bagnaia (motocyklista, mistrz świata MotoGP 2022 i 2023).
Przebieg trasy uwzględnia znaczące wydarzenia, jak 70-lecie igrzysk Cortina 1956 czy obchody Sylwestra w Bari.
Ewolucja designu znicza olimpijskiego na zimowych igrzyskach
Historia znicza olimpijskiego sięga igrzysk w Berlinie w 1936 roku. Pierwszy model miał formę srebrnej wieży z ręcznie grawerowanym orłem. Debiutancki znicz zimowych igrzysk pojawił się w Oslo w 1952 roku i przypominał klasyczny kocioł na metalowej rurce.
W latach 1972-1988 dominował design inspirowany japońskimi mieczami, a zmiana nastąpiła w Albertville 1992. Pojawił się wtedy kształt odwróconego rogu. Kolejne lata przynosiły coraz bardziej nowatorskie rozwiązania – od elementów drewna brzozowego (1994 Lillehammer), przez inspirację kryształami śniegu (1998 Nagano), aż po stalaktyty czy sylwetki wybitnych budowli włoskich (2006 Turyn). Najnowszy modele, właśnie taki, jak Milano Cortina 2026, stawiają na transparentność, recykling i minimalizm.